در آغاز مردم شهرآئین در بخش پشته ی کنونی می زیسته اند و پس از یورش سختی که باعث ویران شدن آن شده است، به مکان کنونی آمده اند. پس از آن شمار مردم شهرآئین کاهش یافته و به روستایی کوچک تبدیل گشته است.
در گذشته ی نه چندان دور (شاید قاجار) فردی به نام حاج میرزا ابراهیم، با به راه انداختن دوباره کاریز آبادی، زندگی را دوباره در آن به جریان انداخت و نه تنها زندگی دشوار عده ی اندکی که در آن زمان بدون قنات زندگی می کردند را بهبود بخشید، بلکه زمینه مهاجرت افراد بیشتری به این روستا را نیز فراهم کرد.
متاسفانه این کاریز که نماد و نشانه ای از زندگی در شهرآئین است، پس از اینکه چند سال پیش در اثر بارندگی شدید بسته شد، دوباره باز نگشته است. این در حالیست که در طی تاریخ شهرآئین چند بار دیگر نیز این دست رخداد ها برای قنات اتفاق افتاده، اما با وجود کمبود امکانات در گذشته، با همت و کوشش اهالی از نو گشوده شده است.
زمانیکه جایگاه زندگی روستاییان شهرآئین در پشته بود (که به دورانی دور بر می گردد)، این روستا یکی از آبادی های پرجمعیت زمان خود بوده است. اما پس از ویرانی شمار سکنه اش کاهش یافته است، تا جایی که گفته می شود در زمانی تنها 12 نفر در آن زندگی می کرده اند.
چندین سال پس از ویران گشتن پشته،  مردم روستا از ترس دزدان و راهزنانی که به "علی موسی ها" و "ترکمن ها" موسوم بودند، قلعه ای ساختند که در چهار گوشه ی آن برجهاییست.
ابتدا جمعیت اصلی روستا در این قلعه سکنی گزیدند و سپس افراد جدیدی که به روستا کوچ کردند، دو قلعه کوچک دیگر پیرامون آن بنا نهادند.
پس از این قلعه اصلی، قلعه بالا و دو قلعه دیگر، قلعه های پایین و پی نامیده شدند که اکنون فاقد برج و حصار هستند. مردم به تبع وضعیت مالی و دارایی خود در هر کدام از این قلعه ها می زیسته اند.
قلعه بالا به گونه ای ساخته شده بود که بتواند تا جای ممکن از ورود دزدان جلوگیری کند. در زیر دیواره های آن حفره هایی وجود داشت که همزمان با ورود مهاجمان باز می شدند تا آب جویی که از قنات می آمد و همواره درون قلعه روان بود را به دور قلعه هدایت کنند و مردم را از گزند دشمن در امان نگه دارند.
روی دیواره ی برج ها، روزنه هایی دیده می شود که در آن زمان برای عبور دادن لوله تفنگ ساخته شده بودند. همانند قلعه بالا در برخی روستاهای اطراف، چون تاج آباد، باشتین و فیض آباد هم قرار دارد.
سرانجام پس از رویارویی و پایداری طولانی مردم شهرآئین و دیگر روستاها، یکی از خان های توانمند، سردسته این راهزنان یعنی علی موسی و چند تن از افراد او را دستگیر کرد و پس از کشتن آنان را مثله کرد. (گوش و بینیشان را برید)
داستانهای جالبی در مورد این برجها روایت شده  که با وجود عدم اطمینان صد در صد از راست بودن آنها، آوردنشان در اینجا خالی از لطف نیست.
یکی از این داستانها بدین گونه است که زمانی اهالی ده، مردی با چشمان تیز را به عنوان دیده بان برج گماشته بودند. یک بار او به پاسبانان مستقر در برجها گزارش کرد که درختانی در حال نزدیک شدن به سوی روستا می بیند، ولی آنان باور نکردند.
زمانی که مردم فهمیدند اینان همان راهزنانند و در پوشش درختی پنهان شده اند، کار از کار گذشته و دزدان به قلعه راه یافتند.
در داستان دیگر هم آن طور که گفته شده، زمانی که بیماری وبا در روستاهای اطراف همه گیر شد، شخصی پرهیزکار در شهرآئین خواب دید یکی از امامان با چراغی به دست، به دور برجها می گردد. پس از این خواب وبا به شهرآئین سرایت نکرد و چنین شد که تا مدتی برجها مکانی مقدس و مورد احترام مردم بودند.
همین داستان سبب شد که از آن زمان مردم در کنار برج بالا نذرهای خود را به جا آوردند.

متاسفانه منابع مکتوبی برای اطلاع از تاریخ شهرآئین در دسترس نیست و همانطور که گفته شد، آنچه در اینجا آورده شده به طور کامل قابل اطمینان نبوده و جای تحقیقات و پرس و جوی بیشتری می باشد.

خواهشمندیم اگر شما دانسته های بیشتری در این باره در اختیار دارید، لطف فرموده و با ما به اشتراک بگذارید.

برای مشاهده عکسهای بیشتر، لطفا به ادامه مطلب مراجعه کنید ...